Het was zover. De Slachtemarathon stond voor de deur. Op vrijdag 3 juni ben ik naar mijn zus gegaan. Zij woont dichter bij de startplek dus was het logischer dat ik er de avond voor de start al zou zijn.

Na een redelijke nachtrust ging om kwart over 5 de wekker. Na wat koffie en ontbijt werden we naar de opstapplaats in Raerd gebracht. Bij de tût-en- d’r-ût (een kus en dan eruit) werden we door mijn zwager uit de auto gezet. Lopend verder naar de bussen die ons naar de startplek zouden brengen.
Ondertussen stond er al een enorme file op de aanrijroute. Er werd ook al omgeroepen dat iedereen zou mogen starten. Iedereen had een eigen startgroep aangewezen gekregen. Dit om alles in goede banen te leiden. Er deden immers 15.000 deelnemers mee. Een kwartier later dan gepland konden wij in onze bus. De sfeer was goed. Het was gezellig ondanks dat er hier en daar wat gemopperd werd in verband met de file. Op de startplek in Oosterbierum aangekomen nog even een sanitaire stop. Er werd nog gezongen voor een jarige en daarna konden we los! Om kwart voor negen mochten we echt starten en werden de eerste kilometers van deze marathon gelopen. Oei, het was zelfs nu al best wel warm. Op elke kilometer stond een bord met de afgelegde kilometers. Een groep die achter ons liep juichte bij elk bord en dus ook bij elke km. We werden ingehaald door wat oudere dametjes. Ze hadden een behoorlijk hoog tempo. Ze zullen het wel gewend zijn.

Wij liepen nog fris door. Op naar de eerste brug. Deze brug had een behoorlijk stijgingspercentage. Moest ook wel want hij gaat over de snelweg die richting Harlingen gaat. Geweldig dat ook de mensen die in de auto’s op de snelweg mee leefden met alle wandelaars. Toeterend werd iedereen aangemoedigd. Glimlachend liepen we verder.
Onderweg werden we getrakteerd op versierde straten, mensen aan de kant van de weg die iedereen aanmoedigden. Ook waren er onderweg muzikanten, kunst en zelfs oases. Bij de oases kon je even genieten van muziek, eten, drinken en heel veel dixies. We hadden besloten om niet te lang pauzes te gaan houden en zeker niet om te gaan zitten.
Het werd warmer en warmer. De organisatie had inmiddels aan aanwonenden aan de route opgeroepen om vooral water te geven aan de wandelaars. Dat hebben we gemerkt. Zo lief al die mensen die water geven. Het was echt nodig. We hebben echt heel veel water gedronken. Warm water is ook niet alles dus wanneer je koud water uit een tuinslang kon krijgen waren we daar echt superblij mee!
We liepen door plaatsjes waar ik nog nooit van gehoord had. Hitsum, Achlum, Boazum. Na Boazum werd het echt zwaar. Je voelde je benen. Die deden zeer. Verzuring. Nu kwam ons credo wel goed van pas. “Stap voor Stap en we zie wel hoe het loopt!” Ik zat er op dat moment flink doorheen en ging steeds langzamer lopen. Ik kreeg mijn ene voet nauwelijks meer voor de andere. Ik kreeg een dikke oppepper van mijn zus: “Kom op, ga door!” En dan ineens hoefden we nog maar 7 km. We waren in Reduzum. Bijna bij de finish. Ik kreeg weer energie. Mijn tempo kwam weer een beetje terug. Met in mijn achterhoofd waarom ik dit ook alweer deed. Namen en gezichten vlogen door mijn hoofd. Kinderen die elke dag dealen of gedeald hebben met Batten.
En dan ineens was daar het bordje met 41 km. Wow, nog maar 1 kilometer (en een beetje).
We liepen over de finish. De benen deden nog meer pijn. We kregen een Slachteblokje en liepen door naar de feesttent. Daarna gingen we met mijn zwager weer terug naar huis. Bijkomen van een geweldige ervaring. Het was zwaar maar ongelooflijk leuk!

Ik liep namens Beat Batten mee met de marathon. Ik heb veel geld opgehaald, € 629!, en ben daar heel erg blij mee! Ik draag dit geld graag over aan Beat Batten voor meer onderzoek.

Simone Henstra